تا واپسین شمع

با اینکه هنوز

یک کبریت مانده است...

جهان 

در شگفتی دستان لرزان من است

که چگونه

در ترس و دودلی

به آفتابی که نگاهمندم بود

پر گمان شدم

و آفتاب کوتاه شمع تو را

با بی صدایی تاریک خویشتنم

پایاپای کردم

....

دستت را

از دور نشانم بده

حتا اگر نبینمش

حتا

اگر نبینمش....

به شمعی که نمی سوزد

                              یک شمع دگراندیش می گویم

درست مانند تو

که نسوختی

آخرین بوسه است،

چیزی که بیش از اندازه در خطر تحریف است!

مست می شوم

از نمازت

و بازه های زمانی همه دورت جمع می شوند

و به خاکت می افتند

از نمازت

مست می شوم

به جایی پایان می یابند

که همیشه ساده می گرفتم

ساده

مانند ناپدید شدنت

و ثانیه شماری که سکته کرد

و دو دوست دیرینش

تابوتش را به دوش کشیدند

من

به

افت

نزدیکم

بی

اینکه

فرازی

داشته باشم

که از بی پایان تا خورشید

                                 (مانند جاده ای که هر شب تنها در آن قدم می زنم)

                                         کشیده شده

                                                          آب می شوم

                                                                            و گیج واژه هایی می شوم

                                                                                     که در بستر ما

                                                                                                     زاده می شوند...

ماییم

و نگاره هایی چرک از آدمک ها

و زنگاره هایی ترک خورده از تاریخ

ماییم

و لبانی آسیمه از بوسه های نخست

و یاخته هایی گرماگرم سوختن

ماییم

واژه نامه ای تازه از گیتی

و شتابی فراتر از رواداری های کنار راه

ماییم

دو آفتاب

که برای بیشتر سوختن

                            از هم پیشی می گیرند

 در جشن بودن ما

                      تو

                       همیشه تازه ای

حتا اینک

که دیگر

هرگز نیستی

تا سیبری چیزی نمانده

و ما

چیزی نمانده جهان فرما شویم

اگر

میرپنج مردد نشود!

آه

میان نو انسان ها

و توده های بی هوده ی آمیخته خون

چقدر کشتار همگانی

می شود به تاریخ هدیه کرد

۲-

استالین را به جمکران می برم

و به تو یک شاخه گل سرخ هدیه می دهم

دارند میهنم را می جوند

و من

یک روز عادی دیگر را تیک می زنم...

۳-

من

روی همان صندلی نشسته ام

رو به روی همان ستاره

جای بوسه ات هنوز خوب نشده است

و نقشه ی میهن من

با پیشروی زمان

به صفر میل می کند.

که درخت

برایشان درخت است

و خورشید

برایشان خورشید

و ساعت ۷.۳۶ برایشان همایند سه شماره است!

برایشان تو

هماهم یاخته های پویا

و من

بودابود الکترون های دور

و موسیقی مستی من برایشان

زنبیل نت های آواره ی سر چهار راه

....

داستان خودکشی شاعر را

بسوزان

لطفا

و بنویس

تصادف،یک اشتباه محاسباتی است.

درست آنگاه که ناپدید شدی

از خواب بیدار شدم

و بساوایی ام تشدید شد

و دیوار ها سه برابر شدند

و شتاب گرانش فزاینده بالا رفت

تو

همه ی پیکرک های آسمانی را رام کرده بودی

تو

گاهی لبخند می زدی

و

گاهی مرا دوست داشتی....

پروانه ها

پیش از مهاجرت

زیباترین رقصندگانند

و

در روز بدرود

زیبا رقصیدی.

تو داری پا می ذاری تو

یه دنیای پر از غصه

بذار از اولش بابا

بگم واسه تو این قصه

بذار وقتی که جون می داد

یه انسان واسه آزادی

نگی بابا نمی گفتی

جهان بوده چه شیادی

بذار وقتی که دیدی غم

یه دنیا درد بی مرهم

نری تو کنج تنهایی

نپاشه ساعتت از هم

یه کاری کن ، یه کاری کن

شاید مرهم تو باشی تو

همیشه ناجی انسان

یکی بود مثال تو

واسه دستای این تاریخ

که خشک و خالی و زبره

واسه حرف دل انسان

که جاش آخر روی قبره

واسه تفسیر آزادی

که از زندون سرازیره

واسه ساده ترین چیزا

چقدر آدم که می میره

تو این دنیا هزاران تو

گرسنه شب تا صبح خوابن

هزار آدم که تن لختن

هزاران تشنه ی آبن

هزاران مرد اندیشه

توی زندونا می میرن

دیگه حتی سراغی هم

از آزادی نمی گیرن

بابا بابا یه روزی تو

می شی هم قد یک تاریخ

تو اون روزا شاید انسان

بره سیاره ی مریخ

بره هر جای عالم که

همینک از خیالاته

ولی تغییر این تاریخ

تو مریخم محالاته

اگر چه تو شبیهی به

من و مامان،پسر جونم

ولی اینو بدون مردم

به دولت بیشتر می مونن!

مث ساعت که تو صفحش

تناسب داره سرعت ها

همیشه یک تناسب هست

میون ما و دولت ها

همینه قصه ی دنیا

عزیزم گرچه غم داره

اگه گفتی جهان ما

چیو بدجوری کم داره؟

اگه گفتی تو دنیامون

تا "نسبیت" چقد راهه؟

به جز "مطلق" چی می تونه

واست باشه یه بی راهه؟!!